19 listopada, warszawa -> torwar.
jestem przezajebistym fangirlem Briana. nie widziałam nikogo kto by ryczał tam tyle razy co ja : D
niewiele i tak wiele do szczęścia mi potrzeba. wystarczy placebo <69
to uczucie gorąca, zapach potu, mokre wszystko, dudnienie w klatce piersiowej, ścisk, boli, jak dobrze i cudownie, łzy, wrzask, bańki mydlane, scena, placebo, ten cudowny głos, te dźwięki, te słowa, ten ON. nie da się opisać.
tak się bałam, a nie zawiodłam się ani trochę. kocham go jeszcze bardziej. ich muzykę. uwielbiam, ubóstwiam.
dla ciebie te bokserki, taste in man, dla ciebie w kocioł, dla ciebie w pogo, dla ciebie pod scenę, dla ciebie ból gardła, dla ciebie cała mokra, dla ciebie wrzaski, dla ciebie płacz, dla ciebie faza, dla ciebie ściskanie włosów, twarzy i koszuli. dla ciebie śiewanie. meds, every you every me, blind, speak in tounges i obożewszystkoinne, bo takie cudowne. czy to możliwe, że na żywo są jeszcze idealniejsi?
ja i ci wszyscy tam zebrani z zamkniętymi oczami, płaczący, kołyszący się. my czujemy tak samo
Brian! <69
i expatriate. <3

we can build a new tomorrow, today.

dobrze jest. ja i mój och-ideał
tak bardzo chcę cię kochać, że czasami boję się, że to się nie dzieje.

słońce świeci jasno, słodko.
to wszystko sprawia, że
czuję się dobrze.

nanananana. w oparach. ze wszystkiego.